TERRY E BAREA PERDOAN, STOJAKOVIC NON

Os Mavericks seguen ofrecendo partidos vibrantes. Despois da gloriosa remontada ante os Jazz a noite anterior coa exhibición histórica de Nowitzki no último cuarto, da que falamos onte, tiñan oportunidade de conseguir a súa carta vitoria consecutiva na cancha dos Hornets. O equipo de Byron Scott, que comezou tan mal a Liga como acabou a pasada, saíu motivado para non acumular a cuarta derrota consecutiva e deulle guerra aos Mavs, e cun chisco de sorte incluída, acabaron conseguindo a vitoria (107-114). Dallas non contou desta volta cunha actuación memorable de Nowitzki, nin foi o día de Shawn Marion. Jason Kidd estivo ben, anotando con grnde eficacia dende a liña de tres, se ben o grande protagonista anotador foi Jason Terry, que mesmo quixo emular a Nowitzki cun último cuarto sensacional no que anotou 19 puntos. Porén, o propio Terry foi tamén protagonista da acción negativa que decidiu o partido, xunto co portorriqueño J.J.Barea. A falta de menos de 10 segundos e con tres puntos de vantaxe os Mavericks contaron con tres tiros libres (unha técnica e unha falta persoal) para sentenciar definitivamente o partido. Terry fallou primeiro e Barea os dous seguintes. Os Hornets tiñan, xa que logo, a posibilidade inesperada de forzar a prórroga. Conseguírono cun triple agónico e marabilloso dun xogador que pasara sen pena nin gloria polo partido, o gran Peja Stojakovic, que coa triple anotou os seus tres únicos puntos do partido. Peja non é nin a sombra do que foi pero o talento é o que ten. Na prórroga, os de Louisiana, co subidón aínda no corpo non lle deron máis oportunidades a Dallas, onde Nowitzki, non se sabe se por molestias físicas ou decisión técnica, non xogou os minutos decisivos do último cuarto nin a prórroga. Os Hornets seguen acusando en exceso a dependencia de Chris Paul (39 puntos e 7 asistencias) e David West (25 punos e 10 rebotes). Esta temporada procuraron paliar un dos seus grandes déficits, a ausencia dun cinco de calidade, coa chegada de Emeka Okafor, que onte tivo con todo un partido discreto. Podedes ver o resumo do partido neste video:

PERO QUE FIXECHES NOWITZKI, ANIMAL!!!

Absolutamente alucinante o que fixo onte o animal de Dirk Nowitzki!!! Posiblemente o primeiro gran momentazo do campionato. Os Dallas Mavericks viñan de sumar dúas brillantes vitorias en Los Ángeles ante Lakers e Clippers e recibían na súa cancha uns Jazz que saíran escaldados o día anterior ante os Rockets. Os de Utah parecían atragoárselles aos homes de Carlisle. Marion, unha fichaxe que apunta a grande acerto que vai implementar moito o rendemento do equipo esta temporada, bateu por vez primeira cun defensa máis alto ca el, Kirilenko, que non lle permitiu lucir no poste baixo coma nos dous partidos anteriores. Despois dun primeiro tempo igualado, no terceiro cuarto a baralla rompeu do lado dos Jazz, grazas en boa medida a un brillante Deron Williams. Con 15 puntos de desvantaxe (67-52) era unha boa ocasión para medir a capacidade competitiva dos Mavericks. E vaites! Abofé que tomaron en serio o tema remontada, ou mellor dito, abofé que tomou en serio Dirk o tema remontada. A exhibición do alemán foi inesquecible, das que pasarán a historia -bateu, claro está, o record de anotación nun cuarto da historia da súa franquía-. Nada menos que 29 puntos de todas as maneiras posibles, cunhas porcentaxes de acerto estarrecedoras. Okur, que fixera un bo partido ata ese momento, quedou retratado en defensa, superado unha e outra vez polo xenio das guedellas loiras. Vitoria espectacular (85-96) duns Mavericks que cada día me gustan máis e aos que só lles falta para pensar nas máis altas cotas que Nowitzki decida, efectivamente, postularse para MVP.

O BAIXÓN DOS JAZZ, A COMPETITIVIDADE ARXENTINA E O ROOKIE DE ENCINITAS

Fai tempo que os Jazz andan de baixón e nin o propio Jerry Sloan ten moi claro que facer para encirralos. Onte perderon (113-96) cos Houston Rockets, que son máis ben todo o contrario. Malia a baixa de Yao Ming para toda a temporada, o equipo de Adelman está composto por unha chea de guerrilleiros que non baixan nunca a cabeza e teñen unha fe inquebrantable na vitoria. Esa, no fútbol, é característica polo xeral dos xogadores arxentinos, mais no básquet tamén, pois ninguén representa mellor ese espírito en Texas que Luis Scola, loitador infatigable baixo os aros, cuxo rendemento dificilmente perxudica ao equipo. Onte sumou 14 puntos e 15 rebotes, e iso que apenas pisou a cancha no último cuarto, sabedor Adelman de que este ano ten que administrar ben os seus recursos. A falta dunha estrela de referencia os Rockets son un bloque aguerrido. Onte ata oito xogadores superaron os 10 puntos de anotación. Brooks e Lowry, dous bases frenéticos, póñenlle ao xogo a velocidade que determina a intensidade do equipo, Ariza e Battier son excelentes defensores e pouco fallan dende a liña de tres, e alén de Scola, Landry e Hayes tampouco teñen problema para faxarse con ninguén. Onte, alén diso, emerxeu con brillantez o rookie Chase Budinger. Nado en Encinitas, California fai 21 anos, chegou da Universidade de Arizona. Nos seus tempos de college combinaba indistintamente baloncesto e voleibol, deporte no que algúns auguraban que sería ´o novo Lebron James'. Finalmente optou polo básquet e onte fixo o seu primeiro gran partido como profesional con canastras como esta:

PERO QUE PARTIDO TAN HORROROSO!

OS Oklahoma City Thunder é un equipo cuxo futuro non pode ser máis alentador. Aséntase sobre tres piares novos (Russel Westbrook-2º ano, Jeff Green e Kevin Durant 3ºano)cunha espectacular marxe de progresión por diante. A medida que os donos da franquía saiban armar intelixentemente un bo equipo ao seur redor, falaremos abofé dun equipo de play off. Esta temporada comezaron ben, con dúas vitorias ante os pobres Kings e os empobrecidos Pistons. A visita dos Blazers era unha boa oportunidade para medir as verdadeiras posibilidades da franquía. Pero o partido resultou un dos partidos máis horrorosos dos que teño memoria. Cada cuarto era pior co anterior: unha sucesión encadeada de despropósitos: erros no tiro, balóns perdidos, faltas innecesarias... Os Thunder perderon, inda que para o mal que estiveron fixéronlle suar abondo aos de Oregon. Russell Westbrook perdeu ata 9 bolas e Durant apenas anotou 3 dos seus 21 tiros. Os Blazers tampouco estiveron para botar foguetes. A Greg Oden véselle poderío abondo para dominar na zona pero pouco sentido -onte cargouse axiña e innecesariamente con 5 faltas-. O único nome propio do partido Steve Blake, con 4 de 5 en triples, algún deles fundamental para romper definitivamente o partido. Para esquecer o pésimo partido gocemos cun vídeo do que vai ser un dos mellores xogadores desta liga nos próximos anos: Kevin Durant.

DE 'DJALMINHA' DAVIS E O GRAN CHRIS KAMAN

Os Dallas Mavericks seguen a súa racha triunfal por California. Despois de derrotar brillantemente aos Lakers. impuxéronse aos Clippers do gran Baron Davis (93-84). É unha mágoa o pobre estado de forma no que está o ex dos Warriors.Non son amigo de símiles, pero sempre que penso en Baron Davis acabo pensando en Djalminha. Como o brasileiro no fútbol, Davis ten un talento inmenso para o baloncesto, pero vese que non ten demasiada ansia pola competición. Con todo, sempre permanece a lembranza da marabillosa serie de play off entre Golden State e Utah Jazz na que Baron Davis fixo isto, entre outras moitas cousas:

O partido de Dallas non foi especialmente espectacular pero demostrou que este plantel ten solidez abonda para competir ao máis alto nivel e que a fichaxe de Shawn Marion foi todo un acerto. Aproveita á perfección o espazo que deixa Nowitzki no poste baixo para facer estragos e cada vez enténdese mellor co gran Jason Kidd. Outro detalle bonito do partido o encontro entre dous alemáns: Nowitzki e Chris Kaman, que foron compañeiros de selección nos pasados Xogos Olímpicos. Nowitzki estivo como sempre, pero Kaman estivo xenial e fixo o máximo de anotación da súa carreira (27 puntos). Kaman ten tanta clase que é un pracer velo xogar.

AS DÚBIDAS SOBRE ARTEST, A ESPERANZA MARION E O CHIMPO DESCOMUNAL DE BROWN

Os Lakers fixeron un partido horroroso no Staples ante os Mavericks e perderon (94-80). Honestamente penso que os californianos saíron perdendo no intercambio Ariza- Artest. Sobrados de talento, deixaron escapar unha peza fundamental en actitude defensiva e intensidade en calquera das facetas do xogo. Os Rockets, porén, tampouco creo que saíran gañando, pois non andan precisamente sobrados de xogadores do talento de Artest. Onte a súa achega foi para esquecer: 3 puntos e 5 faltas persoais. Phil Jackson debe andar rezando para que volva canto antes Pau Gasol, ao que necesitan os Lakers coma auga de maio. En cambio, os Dallas Mavericks, equipo veterano, reforzouse con moito sentido e mantén o bo ton de xogo do treito final da pasada campaña. Para dentro ten dous xogadores serios Humphries e Gooden, que lle poden dar un recambio de garantías a Dampier. por outro lado, a chegada de Shawn Marion pode supór un saltiño de calidade para o plantel. Onte estivo extraordinario e os seus oito puntos no último cuarto abortaron calquera asomo de remontada dos Lakers. Con todo, a xogada do partido protagonizouna Shannon Brown, que machaca con rabia despois dun chimpo descomunal. Brown, foi o único xogador dos Lakers que achegou algunha cousa intereante saíndo dende o banco.

PROMETEDORES BULLS, AVELLENTADOS SPURS E O IDILIO DE DUNCAN COA TÁBOA

Partido realmente interesante no United Center entre os Bulls e San Antonio Spurs (85-92). Chicago foi a franquía que talvez mellor se reforzou no pasado mercado invernal, de feito fixo un espectacular treito final de Liga coa histórica eliminatoria das sete prórrogas nos playoffs contra os Boston Celtics. Esta temporada o equipo parte con maiores expectativas que a temporada pasada. Derrick Rose, un dos bases máis completos dos últimos anos, no seu segundo ano como profesional, debe liderar o plantel. O partido contra os Spurs demostra como en efecto Chicago é un grupo de calidade e consistente. Ata seis xogadores superaron os dez puntos de anotación, e Miller quedou en nove. Precisamente os veteranos Brad Miller e Kirk Hinrrich, que entran dende o banco,  antóllanse pezas senlleiras para a cohesión do grupo. Os San Antonio Spurs, en cambio, son un grupo máis avellentado cada ano que pasa. A única incorporación de sona para esta campaña foi a de Richard Jefferson, moi discreto en Chicago. en todo caso, ao nível dos seus compañeiros, agás un extraordinario Tim Duncan, que segue dando cada partido leccións de fundamentos e mantén dende os seus inicios un apaixonado idilio cos taboleiros. Que bonitas son as canastas a táboa.